De opmerkingen van al die mensen tijdens mijn zwangerschap over dat het moederschap geen makkelijke baan is, is zeker niet gelogen. Toentertijd dacht ik er nog licht over na en lachte ik het weer weg. Want, zo erg kon het toch niet zijn? Er zijn mensen die een tweede, een derde en zelfs nog wel eens een vierde willen! Wat kon er dan zo zwaar zijn? Maar tevergeefs, ik heb het moeten ervaren. Het is niet altijd even makkelijk. Echter, het is slopend. Terwijl ikzelf altijd op nummer één stond in het leven, lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen. Er stond nu een klein mensje op mijn nummer één. Daar ging mijn zorg als eerste naartoe. Eerst vond ik het belangrijk dat ik bijvoorbeeld genoeg sliep, bewoog en gezond at. Maar die prioriteiten zijn er niet meer. Zolang de baby maar goed slaapt, goed eet en tevreden is. Ook even naar de winkel gaan lijkt niet meer zo makkelijk als eerst.

Huilbaby

Fenna komt dicht in de buurt van een ‘huilbaby’, sterker nog, denk ik helaas dat dit wel het geval is. Ze huilt de hele dag door. Slaap of rust zit er gewoon simpelweg niet in voor mij. Ze wil continu opgepakt worden en bij mij liggen, dan pas slaapt ze. Zodra ze dan eindelijk slaapt en ik haar weer in de box of in haar bedje leg, huilt ze weer. Ik kom daadwerkelijk nergens aan toe. En dat terwijl ik het drukker krijg met mijn blog. Ik krijg plotseling opdrachten binnen die gedaan moeten worden, en dat is voor mij moeilijk te combineren. Vooral als ik een video moet opnemen of een blog moet schrijven, is dat voor mij onmogelijk. Ik heb al een aantal keren contact gehad met de arts en het consultatiebureau en die noemen het een vorm van aandacht. Sommige baby’s hebben daar erg last van: ze willen niet ‘alleen’ zijn. De enige keren wanneer ze niet huilt is als ik met haar loop in een draagdoek, wandel met de kinderwagen of als ik ergens ben waar het rumoerig is. Maar zodra we dan weer thuis zijn, huilt ze de hele dag door…

Nu vraagt mijn moeder wel eens wanneer we gaan beginnen aan de tweede, omdat het leeftijdsverschil niet te groot moet zijn. Nu slik ik al bij die gedachten. ‘Een is geen,’ zegt mijn moeder altijd. Een is geen? Waarom voelt het voor mij alsof één er tien zijn? Ook die vermoeide nachten. Fenna is nu 8 weken, maar wil alsnog om de drie uur gevoed worden. Echt killing. Het lijkt alsof drie uren maar één uur is. Voor je het weet na een voeding, wil ze weer. Drie uur vliegen voorbij.

Vermoeiend

Ik ben natuurlijk hartstikke blij met haar — mag ik daar even duidelijk in zijn. Maar het is vermoeiend. Ik zou haar voor geen goud willen missen, maar ik ben wel blij als ze wat meer zelfstandiger kan. Nu zijn baby’s natuurlijk helemaal van jou afhankelijk, vooral als je ook nog eens borstvoeding geeft. In deze blog beschrijf ik de voor- en nadelen van het geven van borstvoeding. Ook zelfstandig poepen of plassen gaat niet. Dus het komt allemaal op jou neer. Nu studeer ikzelf nog, werk ik fulltime aan mijn blog en moet het huishouden natuurlijk ook gebeuren. Daarnaast heb ik nog twee hondjes die ook veel aandacht en liefde nodig hebben… en natuurlijk mijn vriend. Het is voor mij dus opeens plotseling héél veel. Ik ging van een doodgewone studente naar een fulltime mama. Want een mama ben je nu eenmaal fulltime. Of je nu werkt of niet. Het is een baan die dag en nacht doorgaat. Je kunt geen pauze nemen — ja, als je partner thuis is of je je kleine even hebt uitbesteed aan oma en opa.

Ik wil sowieso nog een tweede, maar ik weet niet of ik daaraan zal beginnen binnen nu en twee jaar. Nu wil ik ook geen groot leeftijdsverschil, maar als er twee jaar tussen zou moeten zitten, dan zou ik volgend jaar in september weer zwanger moeten worden. Ik moet er niet aan denken. Ik ben eindelijk blij dat ik weer normaal kan functioneren in het leven met een dunnere buik en ik weer alles kan eten wat tijdens mijn zwangerschap niet mocht. Zwanger zijn is niets voor mij.

Hoe ervaar jij het moederschap? Heb je er veel moeite mee, of gaat het je juist heel makkelijk af?

3 Comments

  1. He Rowena .ik had precies het zelfde als jij. Mijn zoon was veel wakker zodra hij sliep en ik hem neerlegde huilde hij. Mij heeft het boekje ‘slapen als een baby’ heel goed geholpen. Heel klein boekje met handige tips en goede uitleg over het slaap-eet-wakker ritme van een baby. Dat veranderde al heel veel. Met een inbakerdoek is het nog beter gegaan. Ze voelen zich veilig en krijgen meer rust. Misschien heb je er niets aan maar ik weet hoe vermoeiend het kan daarom wilde ik het toch even zeggen. Veel succes en geniet lekker van je kleintje

  2. Een is geen???? Sorry, gevalletje verkeerde keelgat. Volgens mij had ik mijn moeder de deur gewezen😂😂😂😂 Ze is 8 weken!!!! Je lijf is nog niet eens hersteld (9 op 9 af) en waarom mag het verschil niet te groot zijn? Dat heeft ook zijn voordelen. Bij ons bijna 4 jaar ertussen dus nummer 1 was op school toen ik alle liefde en tijd had voor nummer 2 en ze kunnen toch ook prima samen spelen. Iets minder ertussen had van mij gemogen maar een zwangerschap kan je niet plannen…je mag het hopen. Maar goed, dat is waarschijnlijk off topic.

    Onze oudste huilde ook altijd. Sliep de eerste anderhalf jaar 5 keer een kwartier per dag. That is it. Meer niet. s nachts sliepen mijn man en ik om de beurt. Ze sliep alleen als ik haar tegen me aan hield in een draagzak. Of tenminste…dan was ze stil….Dat deed ik dus ook gewoon de hele dag. Dat was uiteindelijk minder vermoeiend dan het gevecht aangaan. Stukje zelfbescherming. Want het was onwijs zwaar. Ze had extreme behoefte aan geborgenheid (had een slechte start). Inbakeren mocht bij haar niet ivm heupdysplasie, maar dat heeft bij nummer twee wel gigantisch geholpen. Wat een uitvinding is dat.

    Daarnaast was voor ons regelmaat de key. Niet op verzoek voeden, maar op de klok. Zo kun je ook langzaam op gaan schuiven qua tijd. Vraag advies aan een kinderergotherapeut. Die zijn gespecialiseerd in dit soort dingen bij jonge kinderen. Dat heeft ons zoveel geholpen. Reddende engel was het. CB heb ik geen goed woord voor over, maar dat is mijn persoonlijke mening.

    En ja ook al is ze het mooiste wat er is, moederschap is soms zo verschrikkelijk zwaar, juist omdat ze het mooiste is wat er is…loslaten is geen optie. En dat maakt het moeilijk en mooi te gelijk.

    En probeer tijd voor jezelf vrij te maken. Vraag of iemand soms oppast. Al ga je even slapen, als je maar even zonder haar bent. Dat geeft nieuwe energie en dan kan je er ook zijn voor al die andere lieverds.

    Sterkte😘

  3. Ik vraag myzelf af Hoe mijn moeder mij oprees. ik ben wel heel vroeg zelfstandig geworden hoor ik maar de ander twee waren wel afhankelijk aan haar.
    Het is ook de tijd, de oude tijden waren wel zeker anders.
    uitputtings gevoelens zouden moeten gevuld; lopen, zitten bij een dikke boom. Water bekijken op een aardig afstandje. Drukke plaatsen vermijden, je partner hartelijk omhelzen. Op het gras zitten. iemand hebben waar je gevoelens woordjes kan wisselen piskolog helpt niet altijd.
    Het huis zou een thuis gevoel moeten laten voelen iets warms waar je (bot gezegd) kan zeggen ooo mijn Holl. Fenna zal veel rustiger zijn.
    Ruzietjes vermijden soepel en lief tegenover elkaar zal deurtjes kunnen openen voor gezond aangenaam gelukkig samenzijn.

Write A Comment