Als ik dit typ, kan ik wel letterlijk huilen. Want de reden waarom ik wil afvallen zit zo diep, er is méér. Het lijkt alsof het mijn leven in een negatieve zin beïnvloed. Mijn humeur, mijn stemming, alles. Het is maar dan een maatje, meer dan een cijfer. Het is meer dan dat. En ik zal je vertellen waarom. Mijn eerste afvalupdate.

Vroeger was ik altijd het ‘dikke meisje’ van de klas. Valentijnskaarten werden kapot gescheurd voor mijn gezicht en vriendinnetjes waren ook ver te zoeken. Wie wilde nu met mij spelen? Welke jongen wilde nu met mij verkering hebben? Ik probeerde vriendinnetjes te maken door iedere ochtend een zak snoep te halen bij het dichts bijzijnde postkantoor en dit uit te delen. Maar zodra de snoepjes op waren, stond ik weer alleen op het schoolplein. Ik was het dikke meisje dat gepest werd.

Vroeger

Toen ik in groep 8 zat veranderde alles gelukkig dramatisch. Mijn lichaam slankte zich af in één jaar tijd en ik was opeens het dunste meisje (bijna dan) uit de klas. Ik begon make-up te dragen en goh, wat wilde opeens iedereen mijn vriendin zijn. Ook de jongens stonden plotseling in de rij. Wat ik heel vreemd en ongemakkelijk vond. Ik had namelijk nog niet zo veel ervaring als de andere meisjes uit de klas die al vanaf groep 4 ‘vriendjes’ hadden gehad. Ook gingen wij elk jaar op vakantie naar Frankrijk, ieder jaar een andere camping. Ook daar werd ik altijd gepest en uitgemaakt als dik meisje. Mijn vriendinnetjes daar kregen alle aandacht, maar naar mij werd er niet gekeken. Behalve dat jaar toen ik in groep 8 zat en dus was afgeslankt. Ik had de vakantie van mijn leven. Plotseling hadden héél veel jongens interesse. Eh… What?

Slank

Jarenlang was ik het slanke meisje, zelfs mijn beste vriendin van toentertijd was altijd in strijd met mij om het gewicht. We hadden beiden hetzelfde slanke lichaam, maar ik was volgens haar toch altijd een paar kilo’s lichter. Ik kreeg vaak complimentjes over mijn lichaam: ik had namelijk een prachtig zandloperfiguur met ‘brede’ heupen en platte buik. Mensen zeiden letterlijk dat ze jaloers waren op mijn lichaam, ik heb zelfs een flinker meisje moeten troosten op de middelbare school omdat ze niet meer met me wilde omgaan omdat ze zo jaloers was. Eh.. Ja, ik was ook sprakeloos.

Tot mijn 18 of 19de woog ik altijd onder 70 kilo. Heel normaal dus om in de 60 kilo te wegen voor mijn lengte. Maar toen begon mijn nieuwe levensstijl. Elke week op stap, dat dus betekende dat ik veel alcohol dronk, wekelijks een lunch met een vriendin met wat lekkernij. En ga zo maar door. Mijn kilo’s vlogen eraan. Ik was niet meer zo bezig met mijn gewicht als voorheen. Als ik een of twee kilo zwaarder was, snoepte ik een hele week niet om de overtollige kilo’s er weer af te krijgen. Dat gevoel was voorbij. Het boeide me niet meer, ik was er niet meer mee bezig. Waardoor ik nu dus op het gewicht zit van nu. 20 kilo zwaarder. Reken het zelf maar uit.

Ongelukkig met gewicht

Ik huil, voel me ongelukkig en vooral na mijn zwangerschap ben ik zwaarder dan voorheen. Ik kom oude bekenden tegen die vragen of ik opnieuw zwanger ben of ik krijg een opmerking dat ik vroeger zo slank was en daar totaal niets meer van over is. Ja, ik weet het. Mijn omgeving maakt me dus ook droevig. Sommige familieleden nemen ook geen blad voor de mond en vertellen mij dus ook hoe het zit. Het is de harde waarheid. Ik ben te dik, ik weet het. Daarom wil ik er weer wat aan doen. Maar 20 kilo is een heel verschil dan 1 of 2 kilo. Jezus. Hoe heb ik het zo ver laten komen.

Vandaar dat ik begin met deze afval updates, waarmee ik hoop jullie op de hoogte te houden van mijn afval proces. 20 kilo. Het liefst in 4 maanden.

Herken jij het? En zou je ook graag willen afvallen? Of ben je zelf al veel afgevallen? Ik hoor jullie verhaal graag ter inspiratie!

 

2 Comments

  1. Lieve Roween, dat gaat jou helemaal lukken en genoeg vriendinnetjes die met je de sportschool in willen duiken 😘😘 Tot snel! Dikke kus

Write A Comment