Ja, je leest het goed. Dit wordt weer zo’n post over een vrouw (ik dus) die graag wat minder wil wegen en dus ontzettend veel afvalpogingen doet zonder resultaat. De afvalrace is voor mij al zo’n aantal jaren geleden begonnen. Je kent het wel. Je gaat je twenties in en plots blijft al het vet aan je lijf kleven alsof het honing is. Voorheen kon ik alles eten en hield ik mijn slanke lichaam. At ik een paar dagen wat minder, viel ik zo weer een paar kilo af. Nou, dat is dus voorbij.

Moeizaam afvallen

Toen ik nog thuis woonde, woog ik altijd rond de 70 kilo. Met een lengte van 1.63cm wordt dit best als ‘veel’ omschreven, maar dat was het zeker niet. Ik had gewoon een slanke taille, strakke buik en het vet zat voornamelijk in mijn borsten en billen. Niet ernstigs, dus. Maar goed. Toen ik eenmaal op mezelf ging wonen en dus de twenties passeerde, merkte ik dat alles wat ongezond was en door mijn mond ging, niet meer wegging van mijn lijf. Het bleef plakken.

Ondanks ik sportte, weer even gezond/minder at, het ging er steeds moeizamer af. Gelukkig raakte ik zwanger en kon ik weer even aan iets anders denken dan afvallen. Maar toen ik eenmaal was bevallen, ging het afvallen écht moeizaam. Ik at wekenlang gezond, en viel ik maar 1 kg af. Of ik viel 3 kg af en kwam ook weer 3 kg bij zodra ik even een pizza op had (zo voelde het).

Weegmomenten

Elke week ging ik netjes op mijn weegschaal staan en raakte ik steeds gefrustreerder toen het getal niet werd weergegeven waar ik op hoopte. De rest van de dag was ik dus ook niet aan te spreken. De weegschaal haalde al mijn zelfvertrouwen naar beneden. En dat elke keer opnieuw. Begrijp me niet verkeerd, een weegschaal helpt je wel degelijk bij het afvallen. Het motiveert je.

Maar grotendeels geeft het je een zwak en ongelukkig gevoel. Ik strafte mezelf daarom ook en liet me dus ook wel eens dagen verhongeren (dat tevens heel slecht is, want je komt dan alleen nog sneller aan daarna). Op een gegeven moment merkte dat ik niet meer kon genieten van eten en hierdoor ontstond er een haat-liefde relatie. Ik haatte die weegschaal.

Wat mijn doelen zijn

Ik wil niet lekker cliché overkomen dat 2018 mijn jaar gaat worden en ik eindelijk die 20kg eraf ga zweten en 3 keer in de sportschool ga staan, want dat zal ik waarschijnlijk toch niet doen. In november 2017 ben ik begonnen met hardlopen en kon ik in december gewoon lekker alles eten wat ik wilde (met mate natuurlijk). Na Kerst en Nieuwjaar was ik geen kilo bijgekomen, omdat ik gewoon 3 keer in de week bleef rennen.

Ik vind het heerlijk om te rennen! Nu let ik wel meer op mijn eten, maar ik moet zeggen dat als ik zin heb in iets lekkers, dat ik dat gewoon doe, maar in plaats van een hele zak naar binnen te werken van iets, probeer ik mezelf te beperken tot een aantal. Dat werkt al goed.

Hoeveel ik wil afvallen

Mijn goal is dus om 15-20 kg af te vallen. Dat is ook gewoon echt nodig voor mijn lengte. Ik wil gewoon weer gezonder zijn en mij veel fitter voelen, want dat voel ik me nu allesbehalve. Ik voel me ongelukkig in de kleding en telkens moet ik nieuwe kleding of broeken kopen, omdat het niet meer lekker zit. Dat wil ik niet meer. Ik ga geen drastisch crash dieet volgen, maar ik zal er zeker wel op letten en ermee bezig zijn.

De weegschaal kan voor mij de prullenbak in. Ik ren 3 keer per week en eet gezond en val nog geen kilo af. Natuurlijk, omdat je door het rennen ook spieren ontwikkelt. En dat is dus lekker demotiverend als je het aan mij vraagt. Je valt wel af, maar ziet dit niet terug op dat stomme ding.

Weight is just a number, als je het aan mij vraagt. Het gaat erom hoe jij je voelt en je merkt het ook al sneller aan je kleding als je merkt dat je afvalt. Als je in de spiegel kijkt en trots bent op hoe je er uit ziet, wat maakt het dan uit dat je BMI niet klopt of je gewicht niet bij je lengte past? Het gaat er toch om hoe jíj je voelt in je eigen lichaam. Niet wat een stomme weegschaal je je vertelt.

Ben jij ook bezig met afvallen? Zo ja, weeg jij jezelf vaak of juist helemaal niet?

Liefs,

Rowena

1 Comment

  1. Rowena Jij bent lang niet Dik hoor… Je hebt geen abnormaale rondingen… Dikke mensen kun je ook op gezicht herkennen dat is ook niet bij jou… Plus Dikke mensen hebben dikke enkels wat je zeker ook tijdens zwangerschap had maar nu niet… Dus dit betekent jij bent niet dik…

    Dit noemen we normaal postuur… in Oosterse cultuur heb je van die lange jurken… Dat dragen in je huis helpt je lichaam tot rust te komen… je geest zit meer comfortabel in je lijf… (ik ga ietsje opener verder) je draagt ook geen bh en ondergoed eronder zo vermijd je het elastiek van dat… je lichaam voelt vrij…Als je zo door de dag en nacht draagt accepteer jejezelf en je lichaam veel beter… je aard jezelf dan … Helpt egt…

    Ik vind ook dat jeje eetpatroon niet moet veranderen… wat men wil eten moet het ook gaan doen…

    Groeten…

Write A Comment