Oei, terwijl ik deze blog begin, begint er iets beneden te borrelen in mijn onderbuik. Spanning. Onzekerheden. En zelfs twijfel. Moet ik dit wel naar buiten brengen? Moet ik dit wel opschrijven? Wat zullen de mensen wel niet denken? Is het een ernstige kwestie? Ik zucht even diep. Ik wil dit toch gewoon kwijt. Er zullen vast meer vrouwen zijn die dit hebben ervaart of zelfs ervaren. Ik had namelijk twijfels tijdens mijn zwangerschap.

Toen ik na drie maanden ein-de-lijk zwanger raakte, kon mijn geluk niet op. Al snel was ik online aan het shoppen voor baby uitzet en zat ik dagelijks door Pinterest te scrollen naar babykamers. Ook was ik geobsedeerd met namen voor de baby, ondanks ik het geslacht niet wist. Ik kon niet wachten om mijn kleintje in mijn armen te sluiten. En de misselijkheid in de ochtenden nam ik voor lief. Toen ik mijn omgeving vertelde dat ik zwanger was, kreeg ik gemixte reacties. Sommigen waren geschrokken, sommigen waren blij. Zwanger raken op je 21ste (bewust) is ook niet veel voorkomend in ons kikkerlandje. Helaas.

Twijfels

Maar plotseling, na de drie maanden zwangerschap, sloegen mijn twijfels toe. Shit. Wilde ik dit wel? Word ik wel een goede moeder? Ben ik hier wel klaar voor? Is onze relatie sterk genoeg? Voor even leek mijn leven voorbij te flitsen. Avondjes uit kon ik van mijn lijstjes schrappen, verre reizen maken zal niet meer gebeuren en vaak shoppen zal ook niet meer kunnen. Voor even leek ik spijt te hebben van mijn keuze. Vooral omdat niet iedereen ‘blij’ was voor me. De meesten gaven me een waslijst over wat ik wel allemaal niet meer kon doen en wat de nadelen waren van het hebben van kinderen. Ik kon wel huilen en stilletjes deed ik dat ook wel.

Ik begon met lezen op internet of veel vrouwen dit hadden tijdens hun zwangerschap. En ja, er waren er heel veel. Het bleek ook een doodnormale symptoom te zijn van zwanger zijn. Je leven verandert namelijk in één klap en ondanks je je daarop kunt voorbereiden, weet je nooit wat je ervan kunt verwachten. Maar was het ook omdat ik nog zo ‘jong’ ben? Ik keek destijds ook veel Teen Mom. Best een inspirerende show. Ze willen het bericht geven dat je niet vroeg aan kinderen moet beginnen, maar waarom kreeg ik nog meer een kinderwens toen ik ernaar keek? Ondanks alle problemen waar de Teen Moms mee kampte, zag ik ook de onvoorwaardelijke liefde die ze hadden voor hun kind.

Uitgaan

Tijdens mijn zwangerschap ging ik nog een paar keer uit met vrienden. Mensen keken mij raar aan. Ik stond immers met een buikje te dansen — ik was toen +/- 20 weken zwanger. Toen ik thuis kwam van een avondje stappen, voelde ik mij beroerd. Verloren. Verslagen. Ik kon me nooit meer vermaken op stap. Ik zou bekend staan als de ‘mama’ en zou waarschijnlijk rare blikken krijgen als ik weer op stap zou gaan, terwijl ik een baby zou hebben. Want dat doe je als moeder toch niet? Uitgaan?

Ook begon ik destijds te twijfelen aan mijn relatie. Stel je voor dat we een kindje op de wereld zetten en het niet zou werken tussen ons? Dat we elke dag ruzie zouden hebben en uit elkaar zouden gaan? Ik zou er niet aan moeten denken om een kindje op de wereld te zetten en vervolgens beide ouders niet meer bij elkaar zouden zijn. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes jaar oud was, maar mijn moeder hertrouwde al snel. Met mijn vader heb ik nooit meer contact. En dat zou ik niet willen voor mijn kind. 

En nu…

Nu Fenna al bijna negen maanden oud is, valt het wel allemaal mee. Jean-luc en ik hebben wel wat meer irritaties dan voorheen — maar ja, slapeloze nachten, baby dat soms niet wil eten en nog meer dingen. Dan verwacht je ook niet dat het altijd maar uit rozengeur en maneschijn bestaat. Maar het werkt. We combineren alles samen. Het ouderschap, huishouden, werk en school. Het werkt. Wat betreft mijn avondjes uit, dat doen wij nog regelmatig. Niet elk weekend, maar zo om de maand gaan wij eens een nachtje uit. En wat betreft die rare blikken: I don’t even care.

Hebben jullie hetzelfde gevoel gehad wat betreft de twijfels? En hoe hebben jullie dat ervaren?

Liefs,

Rowena

1 Comment

  1. Oei ja… Het is netjes uit je gekomen waarbij anderen die met zulke gevoelens kampt zich niet meer alleen gaan voelen…

    Hoewel er weinig comments komt denk ik dat er best aardig aantal lezers zijn op je site…

    De twijfels kan elke ouder beleven , kan ik het wel aan ? Is dit egt wat ik wil ? Doe ik het goed en juist ? (ik ga nu ietsje selfish way) zoals een vraag what about me ? My interesses ? My desires ? Etc… etc… Er is een feit en dat is en blijft dat wij een ouder zijn geworden en dat houdt in dat een klein mensje afhankelijk is van ons… Dit is onveranderbaar… Wat de beste kan gedaan worden is (mijn theorie natuurlijk) Een tweede klap aan jezelf geven en deze keer bewust want de eerste klap kreeg je plotseling toen de baby kwam… (met klappen bedoel ik veranderingen waarbij oude patronen vervaagd en of wegvalt, verdwijnt)… Ik als vaderzijnde heb dat gedaan en heb er geen spijt van… Nou mijn partner zal hartstikke boos op my geweest kunnen zijn of nog steeds maar ik heb voor my eigen gekozen bewust om ook voor mijn kind wat te kunnen betekenen… Anders ja kijk het wordt een sleur nepwerk van jezelf veelteveel geven en minder voor terug krijgen of helemaal niks… Wat ik merkde gauw is dat de relatie voorheen dus voor geboorte nooit meer terug komt… dus er moeten nieuwe patronen volgen of samen together as one of… ja…..

    wat ben ik hard soms als ik terug leez wat ik schrijf… Maar deze zijn gewoon de rules of life… Maatschappelijke aspecten wat ik helemaal niet leuk vind maaarrr ermee moeten dealen…

    Groeten…

Write A Comment