Al een aantal weken voel ik mij niet mezelf. Heb een zeer kort lontje, naar Damiën en naar Jaxx toe. Ik ben heel erg moe, maar echt heel erg. En de hoofdpijn is soms niet te doen. Hup, toch maar naar de huisarts. Want ben ik nu overspannen?

Na een gesprek met allerlei voor mij wel bekende vragen, was het oordeel van de huisarts: overspannen. Oké, dat zal dan wel. Ik kan me daar denk ik niet goed in vinden, nog niet. Ik ben eerder licht overspannen geweest, ik kreeg toen heftige paniekaanvallen, waar ik nog steeds medicatie voor slik. Om mijn twijfels weg te nemen, mag ik ook bloed prikken. Fijn!

Tips van de huisarts

De huisarts adviseerde mij wel om in augustus te beginnen met therapie. Net als de vorige keer eigenlijk. Het kan geen kwaad, mijn roze wolk was een behoorlijke donderwolk en kort daarvoor mijn moeder verloren. Maar niks wat ik niet aan kan, dacht ik. Ik geloof er ook enigszins in dat je niet wilt inzien, dat je overspannen bent. Dat overkomt jou toch niet? Het kan helaas iedereen treffen.

Verdere tips van de huisarts; doe leuke dingen. Ga naar de film met vriendinnen, ga winkelen. Laat vriendlief en baby even thuis of ga juist met vriendlief wat doen. Jaxx kan prima naar opa en oma, maar ik geef Jaxx niet graag uit handen. Vind dit al moeilijk als ik moet werken. En ik denk dat daar ook een groot probleem zit. Dat streven naar perfectie, zelfs in de zorg voor Jaxx. In mijn ogen kan zelfs Damiën het allemaal niet goed genoeg. Ook heel frustrerend voor hem, daar moet ik ook aan werken.

Moe

Ik ben vorige week wezen lunchen met een vriendin. En dat was echt heel leuk. Jaxx was naar de gastouder en had daar heerlijk gespeeld. Ik voelde meteen dat mijn energie was aangevuld. En de onnozele ik dacht meteen dat dat overspannen zijn, overdreven was. Ik voelde me tenslotte veel beter en had weer energie. Maar zodra Jaxx niet wilde slapen, voelde ik weer dat ik wat boos in mijn lijf werd. Ja hoor, daar was dat korte lontje weer. Ik gaf Jaxx een dikke zoen en pakte hem bij me. Samen slapen kan geen kwaad als je zelf zo moe bent.

Afgelopen week gebeurde het zelfs dat ik ‘s ochtends mijn bed niet uit kon komen, om naar mijn werk toe te gaan. Ik meldde mij ziek. Vreselijk vind ik dat, maar ik kon amper uit mijn ogen kijken. Damiën bracht Jaxx even goed naar de gastouder en ik heb tot 11:00 ‘s ochtends geslapen. En nog was ik moe. Ik miste Jaxx heel erg, maar ik besloot een dag voor mezelf te hebben. Ik heb de hele dag lekker tv gekeken en geslapen. Even bijtanken.

Ik moet er gewoon aan toegeven dat dit me veel tijd en energie gaat kosten. Dat ik meer aan mezelf moet denken. Door de zware maanden met Jaxx, het vele huilen, ben ik gewoon te gespannen geworden. Ik hoop dat de therapie gaat helpen. En in de tussentijd ga ik ontspannen, leuke dingen doen! Wish me luck!

Liefs, Tamara

Write A Comment