Een dreumes opvoeden is niet altijd even makkelijk. Vooral niet als je hoogzwanger bent. In deze blog vertel ik je mijn ervaring en hoe ik omga met de driftbuien van mijn kleine dreumes die een hele nieuwe wereld aan het ontdekken is.

Lopen

Voordat Fenna kon lopen, merkte ik soms al dat ze een temperament heeft, maar nu ze kan lopen lijkt het allemaal erger. Ze neemt niks van niemand aan; ze wil alles zelf doen. Handje vasthouden? Nee, ze wil zelf lopen. En het liefst de richting op waar we niet heen gaan. Staat de gangdeur open? Nou, dan loopt ze de trap op. Ik kan honderd keer roepen op haar, maar nee, ze wil naar boven, dus ze gaat naar boven. O, en als we ‘s ochtends naar de kinderopvang lopen, wil ze plotseling opgepakt worden. Nee, dan wil ze niet lopen, maar liever gedragen worden door haar moeder die zes maanden zwanger is. Jep. Hoezo, ik sport niet?

Alles kapot maken

Het liefst slaat ze met al haar speelgoed de ramen in, want dat is immers leuk om te doen. Op de tafel ermee slaan, tegen de televisie en je speelgoed in een plantenbak verstoppen is toch veel leuker. Terwijl ik in de keuken sta, moet ik mijn ogen op mijn rug hebben staan. Want ze is wel erg stil… Ja hoor. Daar heeft ze afstandsbediening weer vast, o, en daar gaat ze… Met de afstandsbediening tegen de televisie slaan. Ze hoort mama schreeuwen van uit de keuken dat ze moet stoppen, dat is grappig. Laat ik erbij gaan lachen. En o ja, had mama niet gezegd dat ik de lades dicht moest laten? Vast wel toch? Ik doe het toch. En als mama gaat schreeuwen, of zegt dat het niet mag, ga ikzelf ook schreeuwen. Want ik mag alles.

Driftbuien

Is ze moe? Heeft ze honger? Alsjeblieft, neem het van me aan: blijf thuis. Soms was het onvermijdelijk en moest ik toch echt even de stad in of weg van huis, vooral nu er een verbouwing plaats vindt. Maar jeetje, wat heb ik dan weer zo’n spijt dat ik het huis heb verlaten. Staan we daar in de winkel, mijn dreumes wilt lopen en het liefst alles uit het rek pakken. Vervolgens schreeuwen omdat het niet mag en alle gangen in rennen waar we niet naar toe gaan. Lunchen is ook een no-go. Laat ik met mijn eten gaan gooien, lijkt me wel grappig als mijn boterham aan het gezicht van die man achter mij blijft plakken. Ik hoor mama al zeggen dat het niet mag, dus ga ik ook schreeuwen, want het mag wél. Gaat mama boodschappen doen, dan ga ik mee. Ik ga dan in het winkelwagentje zitten, of nou ja, zitten? Ha, ik kan hierin staan. Elke keer als mijn moeder zich omdraait, doe ik weer een poging om mijn acrobaten skills te showen. En zegt mama dat het niet mag? Dan schreeuw ik toch weer alles bij elkaar.

Verschonen

Een luier verschonen. Holy moly. Ik krijg schoppen in mijn buik, ze slaat me in mijn gezicht en schreeuwt in mijn oor. Ja, toen ze een baby was, was dit karweitje toch wel een stuk makkelijker. Een luier verschonen is een work out an sich. En dan ziet ze ook nog al die dingetjes op de commode, en natuurlijk wil ze alles hebben. En dan wil ze iets hebben, en geef ik het haar. Maar als ze het eenmaal heeft, gooit ze het weg; het liefst 3 kilometer verder in de kamer. Want dat wilde ze helemaal niet. Ze weet niet wat ze wil. Ik weet niet meer wat ik wil. Ik weet niet meer wat ik moet. Het lijkt alsof ik een kalmeringsmiddel nodig heb om deze dreumes ook maar om te kleden of te verschonen.

En zo kan ik nog wel honderd andere momenten aankaarten waarbij ik wil toelichten dat een dreumes toch wel een pittige fase is. En dan hoor ik die moeders met kleine baby’tjes: ‘zo erg kan het toch niet zijn?’

Ha, goodluck.

Write A Comment